Η ασφαλεια του θεατη

Κάθε καινούργια γενιά έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνει καλύτερη από την προηγούμενη. Κάθε παιδί καλύτερο από τον γονέα του. Ο λόγος είναι γιατί κάθε άνθρωπος έχει την ικανότητα να παρατηρεί συμπεριφορές και να αντιλαμβάνεται σωστά και λάθη, καλύτερα ως τρίτος παρά ως πρωταγονιστής.

Ένα παιδί με αυτή τη λογική είναι πιο εύκολο να αποφύγει τα λάθη των γονέων του γιατί είχε διαθέσιμο ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (στο οποίο δεν του ζητήθηκε να πράξει ή να πάρει πρωτοβουλία) να επεξεργαστεί το περιβάλλον γύρω του. Εν αντίθεση βρίσκεται ο γονέας ο οποίος λαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή αυτού και του παιδιού του, γεγονός που του παρέχει μικρό διάστημα να κάνει αυτοκριτική πριν κάθε πράξη του.

Παραδείγματα μπορεί κανείς να υποθέσει την κριτική που ασκεί το κοινό σε μια παράσταση, οι μαθητές σε έναν δάσκαλο, η κοινωνία στους κυβερνώντες, ένας ξένος που είναι παρόν σε έναν καβγά μεταξύ δύο, ο πελάτης σε ένα εστιατόριο για τον μάγειρα, ο άνθρωπος για το Θεό κτλπ κτλπ.

Πολλές φορές τρώμε και πίνουμε πάνω στις πλάτες των δικών μας γιγάντων και κρίνουμε εκ του ασφαλούς, βολεμένοι. Αυτό μας δίνει το πλεονέκτημα που προαναφέρθηκε.

Είναι σωστό να κρίνεις τις πράξεις. Η κρίτική χρειάζεται. Αφού όμως πρώτα συνειδητοποιήσεις τη δική σου θέση και φανταστεις τον εαυτό σου στα παπούτσια του πρωταγωνιστή.