Το γιατί της αρχής μας

Μέσα από τη σκοτεινή μου αταξία ξεπρόβαλε ένα αστέρι,
λαμπερό, όμορφο, καλοσυνάτο.

Η όψη του με τράβηξε κοντά του,
μου άλλαξε πλήρως την τροχιά.

Απέκτησα έναν πυρήνα νέο, κι έκπληκτος άρχισα να λέω:
"Το φως του είναι γνώριμο, μου ξυπνάει αναμνήσεις"
"Μα τώρα μόλις εμφανίστηκε, τι να αναπολήσεις?"

Απορημένος κι όμως χαρούμενος, παρέμεινα υπομονετικός για πάρα πολλή καιρό, μέχρι που συναντηθήκαμε ξανά σε έναν άλλο γαλαξία.

Να σε βοηθήσω έτρεξα με μιας καθώς συνέβαλες αλλοπρόσαλλα στο μονοπάτι που περπατούσα.
Δεν αναγνώρισα το πρόσωπό σου παρά μόνο ήξερα πως είχες κάτι το διαφορετικό. Κάτι το οποίο με τράβηξε για ακόμα μια φορά. 

Έχοντας ήδη ζήσει μια ζωή ολόκληρη με το άγνωστό σου εσύ, δεν ήμουν σίγουρος αν μπορούσα να αλλάξω και πάλι τροχιά. Η χημεία μας ήταν περίεργα ακριβής και πετυχημένη. Έτσι, παρέδωσα τις δυνάμεις μου και πλησίασα τον πυρήνα του αγνώριστού σου εσύ. 

Τα χείλη μας συναντήθηκαν ξαφνικά σε ένα τόπο πολύ μακρινό, όπου συνήθιζαν να βρίσκονται παλιά φορώντας τα ίδια ρούχα, με την ίδια διάθεση και το ίδιο άρωμα ξανά και ξανά. Στο στέκι το κρυφό, το ιδιωτικό, που ήταν κλεισμένο μόνο για αυτά. Μέσα στο στέκι των χειλιών μας, καθώς σε ένιωθα με τα χέρια μου, αναγνώρισα και πάλι το πρόσωπό σου. Ήσουν εσύ που τότε σε είχα και ακόμα συνεχίζω. Εσύ που σε κάθε διάσταση του είναι μου, είσαι μαζί μου.

Να τι έπρεπε να θυμόμουν.
Τη ζωή που είχαμε περάσει μαζί πριν καν να ξεκινήσει.
Τώρα την έζησα και τη θυμάμαι.

Κι αν ποτέ μου ξαναζήσω, εσένα θα επιλέξω, εσένα θα αναζητήσω και εσένα θα αγαπήσω. 

Μόνο θύμισέ μου όλα αυτά που περάσαμε μαζί μην τυχόν και σε χάσω πριν καν σε επιθυμήσω.